| Musicfrom - Emerging 2007 |
Toen in 2002 drummer Melle Kramer zich voegde bij Simon Lawford (gitaar), Glen Loupias (bas) en Sjaak Kassies (gitaar) werd Obsidian een serieuze metalband. Door de getalenteerde muzikanten was het mogelijk veel te experimenteren totdat ze bij een uniek geluid uitkwamen, dat in het verlengde ligt van bands als Meshuggah, Scarve en Cynic. Toen de band groeide en al voorprogramma’s had verzorgd van onder andere Gorefest en Textures werd het tijd om een echte zanger te zoeken. De zanger werd gevonden in de persoon van Serge Regoor. Met hem werd het eerste full-length album ‘Emerging’ in 2006 opgenomen.
Kort na de opnames verliet Serge alleen wel de band. Een nieuwe zanger was gelukkig snel gevonden in Robbe K (Disavowed). Toen Obsidian in maart 2007 tekende voor een internationale deal bij Rusty Cage Records werd het gehele ‘Emerging’-album opnieuw opgenomen, maar dit keer wel met de vocalen van Robbe K. Deze plaat vol progressieve death metal werd wederom (net als de in 2006 verschenen variant) gemixt en gemasterd door Jochem Jacobs (Textures, Cypher, Magnacult).
Veelal proberen beginnende bands er lustig op los te experimenteren, maar meestal komt dit niet ten goede aan de originaliteit en worden ze al snel bestempeld als een kloon van bijvoorbeeld Meshuggah. Bij Obsidian is dit echter toch net anders. Net als Textures (hoewel Obsidian meer richting death neigt) weten ze zich te onderscheiden van al die bandjes die het wel willen, maar waar het niet lukt. Tempowisselingen, maatwisselingen, verschillende kanten van metal belichten; alles zit er bij dit schijfje eigenlijk wel in. Verwacht geen gemakkelijk in het gehoor liggende plaat, maar een cd die erg complex is, maar wel alles in zich heeft. Snoeiharde stukken worden afgewisseld met iets meer melodieuzere gedeeltes en er wordt zelfs hier en daar clean gezongen, wat erg goed uitpakt in ‘Kobalt’. Een song als ‘Dogmatic’ laat bijvoorbeeld goed horen hoe je melodieuze stukken, gegrunt en beukende rifjes prima kunt combineren.
Om dit soort muziek goed uit de verf te laten komen moet je als muzikant technisch toch erg begaafd zijn en dit bewijzen de mannen uit Amsterdam eigenlijk op elke song. Het strakke spel houden ze zo’n drie kwartier lang vol, samen met sterke rifjes en een krachtige stem van Robbe K. In de biografie geeft de band zelf aan dat ze ook beïnvloed zijn door een band als Opeth en dit is vooral te horen in het goed uitgewerkte, ruim zes minuten durende, instrumentale titelnummer. Na deze song pakt de band dan nog één keer goed uit met de sterke afsluiter ‘Tsujigiri’.
Obsidian laat op deze cd horen dat er nog altijd nieuw metal-talent in Nederland is en dat zijn natuurlijk positieve berichten!
|
| |
| Metalfan - Emerging 2007 |
Aan alle leuke dingen komt een eind, dat staat als een paal boven water. Bij deze dus de triestige mededeling dat dit alweer het einde is van mijn Nederdeath-drieluik. Als u bent uitgesnotterd zal ik u echter geruststellen met de woorden dat er wat mij betreft gauw een nieuwe gaat komen, want nieuw deathtalent van eigen bodem lijkt zich gelukkig te blijven vermenigvuldigen.
De hekkensluiter van deze keer is een oude/nieuwe bekende. Enkele tijden geleden is Emerging van Obsidian nog uitgebreid aan bod geweest en groot was mijn verrassing toen er onlangs weer een exemplaar van Emerging, deze keer een fraaie digipack, om aandacht vroeg. Een kleine research leverde opheldering. Obsidian heeft anno 2007 afscheid genomen van de oude zanger Serge en daar niemand minder dan Robert Kok (Disavowed, Arsebreed) voor in de plaats gestationeerd én heeft de band daarnaast onderdak gevonden bij Rusty Rage Records. Al deze ontwikkelingen hebben er toe geleid dat Emerging dit jaar opnieuw is uitgebracht, versie 2007 biedt u een opnieuw gemastered exemplaar, een kleine artwork-aanpassing en zijn alle nummers door Robbe van longlucht en brulgeweld voorzien.
Voor een uitgebreide cd-bespreking verwijs ik u naar mijn eerdere review van Emerging. Dit kunt u zien als aanvulling, aangezien er toch de nodige winds of change door het Obsidian-landschap zijn gaan waaien. Het zal u niet verrassen dat met de komst van Robbe de vocalen en overigens ook de algehele sound stukken robuuster zijn gaan klinken. Het Opeth-achtige dat mij zo opviel aan de eerste versie van de cd heeft nu een behoorlijke stomp richting de achtergrond moeten incasseren. Nog steeds is Obsidian melodieus van aard en geluid, maar minder dan voorheen en is de deathmetal in de muziek snoeihard waarneembaar. De verwoestende strot van onze sympathieke deathmetalduizendpoot en het aanzienlijk verstevigde geluid geven de band niet alleen meer een eigen gezicht maar zorgen er ook voor de toenemende impact. Obsidian klinkt op Emerging 2007 heavy as hell en worden de muzikale contrasten scherper geaccentueerd. Prima ontwikkelingen die ervoor zorgen dat Obsidian nu definitief naam lijkt te vestigen in de rijke deathmetalscéne van ons kleine landje.
|
| |
| Zware metalen - Emerging |
Er zijn erg veel bands die door de Zweedse grootmeesters der tegendraadse metal Meshuggah beïnvloed zijn. Veel daarvan stranden op het punt strakheid, overtuiging of inspiratie (of allemaal tegelijk). Maar toevallig lopen er in ons eigen kikkerlandje een paar bands rond die dit kunstje uitstekend onder de knie hebben, zonder echt een kopie te worden. Ik heb het natuurlijk over de Nederlandse metalsensatie van de laatste tijd Textures, maar de debuutplaat die ik nu in handen heb, bewijst dat er nog veel meer talent op dit gebied in ons land rondhuppelt. Obsidian komt uit Amsterdam en is weer nét even een tikkeltje anders...
De band wisselt zijn Meshuggah-achtige riffs namelijk af met een behoorlijke dosis oude Death invloeden, waardoor de muziek een wat extremer en meer underground karakter krijgt dan bijvoorbeeld hun stijlgenoten uit Tilburg. Ook de productie draagt zijn steentje hieraan bij. Dit zorgt ervoor dat we hier niet met de zoveelste kloon te maken hebben, want ze weten gelukkig nét even een andere draai aan de muziek te geven. Enige wat ik productioneel liever anders had gehoord zijn de drums. Die hadden van mij iets dwingender mogen zijn. Verder niets dan lof wat dit betreft.
Ook qua vocalen zit het meer in de death metal hoek, hoewel er af en toe ook een cleane zangpartij wordt ingezet. Nou moet ik zeggen dat dit laatste niet geweldig uit de verf komt, maar storend is het allerminst.
Obsidian bewijst met Emerging maar weer eens dat er genoeg muzikaal vernuft in onze eigen metalscene aanwezig is. De riffing is door de vreemde ritmiek zeker geen gemakkelijke kost, maar er wordt knap strak gespeeld en er worden ook nog eens indrukwekkende solo's in verwerkt. Een nummer waar dit alles bijvoorbeeld geweldig samenkomt is het spannende Mirrored, maar ook het sfeervolle titelnummer mag er zijn! Eigenlijk zijn alle tracks van prima niveau en kunnen de liefhebbers van dit soort bands echt zonder aarzelen toeslaan! Ik zou zeggen, ga even naar hun site en zie dat je voor tien euries exclusief bezorgkosten deze ijzersterke debuutplaat in huis haalt.
De prijs voor Beste Debuutplaat van Nederland 2006 gaat wat mij betreft alvast naar: Obsidian. Labels, werk aan de winkel dus.
|
| |
| KindaMuzik - Emerging |
Wat het Amsterdamse Obsidian hier laat horen, is niet te flauw. Alsof Meshuggah en Textures een theekransje organiseren met George Oosthoek, de gruntende brulboei van het helaas ter ziele zijnde Orphanage.
Technische deathmetal dus, die over het algemeen spannend, sferisch en dreigend klinkt. Soms iets te lang(dradig), maar altijd strak. Obsidian weet ook wat spanningsbogen zijn en bouwt op tijd een rustpuntje in, zoals het clean gezongen stuk in het adembenemende ‘Kobalt’.
Textures' Jochem Jacobs is medeverantwoordelijk voor de uitstekende productie van dit uiterst gezellige – mits je daar houdt natuurlijk - theekransje. Met de release van Emerging verrijst simpelweg een topband waarvan we er best meer lusten in Nederland. Iemand nog een Café Noir?
|
| |
| LiveXS - Emerging |
|
Death-metal liefhebbers opgelet! Nederland heeft er met Obsidian een nieuwe band in de categorie ‘ van de bovenste plank’ bij. Obsidian maakt geen gewone death metal, het is death in de breedste zin van het woord. Emerging heeft ballen, het knalt en beukt van alle kanten, het is melodieus maar tegelijkertijd ook ongehoord bruut, Voor een debuutalbum is dit op muzikaaltechnisch vlak van ongekende hoogte. Het is dus onbegrijpelijk dat Obsidian door geen enkel label getekend is, want vergelijkingen met bands als Pestilence en Gorefest zijn zeker niet overdreven. Obsidian heeft namelijk alles in zich om diezelfde wereldwijde populariteit te bereiken.
|
| |
| FestivalInfo - Emerging |
In de Nederlandse metalscene houden we blijkbaar wel van een paar stevige maatwisselingen en machinale drums. Maakte eerder Textures hier al furore mee, nu is het de tijd voor Obsidian. Bands die Meshuggah proberen te kopiëren komen daar echter meestal bekaaid van af. Hoe kun je immers een band kopiëren die het genre eigenhandig op de kaart gezet heeft?
Variatie is het sleutelwoord. In plaats van een replica te worden, voegt Obsidian nieuwe elementen toe, enkele Death invloeden niet schuwende (de volgens eigen zeggen invloed van Opeth kan ik echter nergens ontdekken). Het anders vrij kille math-metal genre wordt hier en daar iets melodieuzer gemaakt, en ook worden cleane vocalen niet altijd geschuwd. In vergelijking met Textures, is Obsidian toch wel even een stapje hoger op de bruutheidmeter. Meer een stomp in je gezicht, minder ergens omheen draaiend dan de ambient gebieden die eerstgenoemde soms betreedt.
De technische begaafdheid mag er, zoals verwacht in het genre, ook zijn. Bij de mix van math-metal met thrash heb je namelijk niet genoeg aan 4 akkoordjes per nummer, en ook de veel voorkomende maat- en tempowisselingen zijn lessen voor gevorderden. Al met al geen gemakkelijke kost om te luisteren, zeker voor de leken onder ons.
Obsidian bewijst maar weer eens dat we hier in Nederland best wat metalpotentie hebben. Nu maar hopen dat er voor de volgende release wel een label gevonden kan worden, zodat de productie nog iets aangeschroefd kan worden. Wat mij betreft enkel een kwestie van tijd voordat deze heren worden opgepikt door het grotere publiek.
|
| |
| Aardschok - Emerging |
|
Terwijl veel metallabels de ene na de andere saaie, dertien in een dozijn metalcoreband tekenen, heeft het echte talent vaak moeite onderdak te vinden. Het Nederlandse Obsidian is hier een goed voorbeeld van. Op het in eigen beheer uitgebrachte debuutalbum 'Emerging' hoor je een evenwichtige mix van Meshuggah (riffs en structuur) en Opeth (sfeervolle passages). Toch klinkt de band niet als het zoveelste slappe aftreksel. De langzame, soms zelfs plechtig aandoende muziek sleept je steeds verder mee het diepe in, waarbij je tijdens heftige stukken zoals in afsluiter "Tsujigiri" af en toe hard terug de werkelijkheid in wordt geslingerd. Alleen de productie had nog wel iets beter gemogen, want nu komen de indrukwekkende gitaarpartijen soms niet helemaal mooi naar voren. Maar ja, zonder het geld van een platenmaatschappij kun je je natuurlijk geen peperdure productie veroorloven. Hopelijk vindt Obsidian snel onderdak, want met 'Emerging' hebben de mannen ruimschoots hun kwaliteiten bewezen.
|
| |
| OOR - Emerging |
Eigenlijk is het frappant dat Textures in Nederland zolang de enige in z'n soort is geweest. Gelukkig is er nu Obsidian, een vijfkoppig gezelschap uit Amsterdam dat klaar lijkt om ook mee te heersen met de Brabo's uit Etten-Leur.
Vooralsnog onder de productionele hoede van Textures-gitarist Jochem Jacobs. Niet zo vreemd dus dat Emerging bijna net zo helder klinkt als, juist ja, Polars van Textures. Het maakt dat Obsidian gestroomlijnd uit het repetitiehok wegscheurt. Net als… Nou hou ik op over die andere band. Obsidian kan het namelijk prima zelf af. Ze hebben allemaal waarschijnlijk wel een plaatje Darkane, Meshuggah en Death op de stereo liggen. Niet de minste invloeden, maar vooral het erfgoed van de laatste band wordt met het nodige respect en precisie samengevoegd tot een verdomd compact geheel. Verwacht geen freaky wendingen op Emerging, want Obsidian klinkt opvallend pakkend. Dat is een groot compliment voor een band in dit van beta's vergeven genre waar een song, en dan bedoel ik een échte song, niet makkelijk te ontwaren is. Een sterk en zelfverzekerd debuut derhalve. Meer graag! PHILIPPUS ZANDSTRA
|
| |
| Lords of Metal - Emerging |
Het doet me deugd dat een keer in de zoveel tijd een Nederlandse release op mijn bureautje ploft. Daarmee wordt in ieder geval bewezen dat Nederland ondanks de kleinburgerlijke wind die momenteel door onze Calvinistische polder waait nog niet helemaal ten prooi is gevallen aan vertrutting, standaardisering en debilisering. Het is een gedachte die me rustig laat slapen.
'Emerging' van Obsidian is in ieder geval geen CD die je zonder de nodige tolerantie moet gaan beluisteren. De muziek laat zich namelijk voor geen meter vangen in een genre. Alle subgenres van de death metal komen voorbij in de drie kwartier die het album duurt. Van melodieus naar snoeihard onder de ballen trappen, alles is aanwezig. Ergens in de Bermuda driehoek van Textures, Meshuggah en Opeth zeilt de bemanning van deze Vliegende Hollander over de metalen oceanen. Jawel, dit is nu zo'n schijfje waar ondergetekende vrolijk van wordt. Vooral het feit dat dit weer eens zo'n ouderwetsche Doe-Het-Zelf productie is stemt mij blij. Aan de andere kant is dat ook droevig. Klaarblijkelijk zijn er geen labels meer die dit soort experimentele avonturen aandurven. Hoe dan ook, Obsidian weet mij met de vele draaien en wendingen te overtuigen van hun potentieel. Daar waar ik andere bands in het verleden wel eens verweet dat er teveel energie in het technische gepiel op de vierkante centimeter werd gestoken, weet Obsidian wel de nodige solo's te verwerken in hun muziek zonder dat het een over the top expositie wordt van eigen kunnen. Een valkuil waard om te omzeilen, lijkt mij zo. Hoogtepunten zijn het heftige 'Dogmatic', het sfeervolle 'Emerging' en de solide afsluiter 'Tsujigiri'.
Kortom, hulde! Een puike release van een Nederlandsche band, ik kan weer gerust slapen.
|
| |
| Rock Tribune - Emerging |
|
Deze Nederlandse band bestaat al sedert 1998, maar brengt pas nu met 'Emerging' zijn debuutplaat uit. Het gebodene laat echter horen dat het wachten meer dan de moeite waard geweest is. Want 'Emerging' laat een volwassen band horen die op muzikaal en speltechnisch gebeid zijn zaakjes prima voor elkaar heeft. Het vijftal brengt op zijn debeuut een complexe metalvariant, die gekenmerkt wordt door hakkende riffs á la Meshuggah, afgewisseld met zweverige en melodieuze gitaarlijnen waar ook bijvoorbeeld landgenoten Textures een patent op hebben en dito gitaarsolo's.Al klinkt Obsidian in vergelijking met deze laatste toch een stuk rechtlijniger en bevindt met zich meer in de hardere regionen van het muzikale spectrum, wat ook bewerkstelligd wordt door de death grunt van frontman Serge Regoor.
Obsidian heeft dit alles vertaald naar lange, prima uitgewerkte en boeiende nummers. Voor liefhebbers van harde en moderne metal, die niet vies zijn van een zijsprongetje richting thrash en death is 'Emerging' met andere woorden beslist een plaat om de nodige aandacht aan te schenken.
|
| |
| Metalfan - Emerging |
Opeth mag nog op de tellen gaan passen want deze veelbesproken en invloedrijke band is harde concurrentie gaan verkrijgen, zo door de jaren heen. Daar de Zweden eerder een rotsvaste brug hebben geslagen tussen deathmetal en gelegaliseerde melodie die niet meteen als "Gothenburg" wordt afgedankt, zijn er nu genoeg koppie-koppies die deze verharde weg eveneens dankbaar benutten. Niks geen loopgraven.
Ook onze eigen Obsidian heeft deze tocht met succes afgelegd. Niet dat Obsidian een Opeth-kloon is, laat daar geen misverstanden over bestaan. Obsidian is in ons landje een uniek exemplaar, met een eigen geluid die drastisch tussen deathmetal en melodie schommelt, hetgeen wat bij Opeth ook het geval is. Dus het principe is min of meer hetzelfde, evenals het (geringe) gebruik van de cleane stem, om het geheel wat drama te injecteren. Maar Obsidian speelt stukken technischer en freaky, waardoor de sound van karakter mag spreken.
Dit jaar mogen we de eerste full-lengtht van deze band in ontvangst nemen. Obsidian schenkt u Emerging.
Misschien zou deze cd beter af zijn in andermans handen op het moment, daar ik niet van Opeth en aanverwanten houd. Deathmetal innoveert mij de laatste jaren wat te snel, de progressie gaat te hard en de veelzijdige invloeden die aan de van oorsprong oerdegeljike muziek worden toegevoegd halen veelal de kracht er flink uit. Nu ben ik blij dat muziekale ontwikkelingen niet enkel stagneren, maar overdaad schaadt, is mijn publiekelijke en persoonlijke opinie. Vandaar dat ik bands die te veel aan "mijn" genre sleutelen meestal tracht te mijden.
Nu zal ik geen verontwaardigde woorden aan Emerging wijden. Dat Obsidian mij niet helemaal kan behagen wil niet zeggen dat de muziek niet deugt. Want de muziek deugt wel degelijk. De acht lange nummers zijn rijkelijk voorzien van kwaliteit, zowel in technisch als in muzikaal opzicht. Mij is de muziek wat te overbevolkt, maar wat gespeeld wordt, wordt goed gespeeld. Strak, doordacht en met gevoel. Harde en tengere noten geven elkaar de ruimte om zich volledig te ontplooien en de noten zitten elkaar niet in de weg, hoewel ze soms voorbijflitsen met de snelheid van een meteoriet. Gelukkig heeft Obsidian op Emerging ook oog voor het robuuste karakter van muziek waardoor het album zeker geen zacht eitje is, al is het nummer Emerging haast tranentrekkend.
Wel moet Obsidian uitkijken dat de muziekale stukken niet te lang gaan worden, waardoor ze gaan vervelen. Het instrumentale titelnummer duurt eindeloos en het einde van het Mirrored had wat mij betreft ook wat ingeperkt kunnen worden. Maargoed, dat zal ongetwijfeld bij dit soort muziek geheel thuis horen, zulke tekstloze melodieuitstortingen.
Voor liefhebbers van non-Gothenburgs-melodieuze, donkere en stevige metal is Obsidian wat mij betreft een must.
|
| |
 |
|
|
